Biz Nereye?

İlk gençliğimin aklımda kalan Türkçe sözlü hafif batı müziği olarak isimlendirilebilecek bir parçasının ismi idi bu başlıkta yazan. Neden böyle bir başlık tercih ettiğim sorusuna gelince; son günlerde ülkede acılar üstü üstüne geldi. Acılar içinde, ufacık bir sevinç yaşatacak haberleri samanlıkta iğne aramak kabilinden aradık denilse yeridir. Bu halde bile ne acı ki, aynı toplumun fertleri olarak birbirimize ne kadar uzaklaştığımızın, yabancılaştığımızın ve maalesef birkaçının sergilediği davranışlar ile de onların ne düzeyde insanlıktan çıktığının farkına vardık!

Buradan hareketle bahsini açmayı arzuladığım son hadise, Van depremi. Daha önce bir büyük deprem görmüş geçirmiş, birisi olarak televizyon ekranlarında gördüklerimi büyük bir üzüntü ile takip ettim. Bu acılar, insanın yaşantısından kolaylıkla silip atamayacağı travmalara gebe, hem yaşayan hem de aklı başında izleyenler için.

Doğrusu şu ya, daha evvel 99 Kocaeli depremini yaşamış, o dönemde Valilik tarafından kurulan kriz masasında görev almış birisi olarak, memleket insanının büyük acılar karşısında, nasıl da birbirine büyük bir içtenlikle sarıldığına açıkça şahit olmuşluğum mevcut. Bunun ötesi, memleketin farklı bölgelerini gezmiş ve buralarda farklı sürelerce yaşamış birisi olarak da yine herhangi bir ayırım yapmaksızın zorda kalanlarımıza, biraz daha hallice olanların nasıl kol kanat gerdiklerini bizatihi müşahade etmişliğim var. Kaldı ki, uzun ve derinlikli bir müşterek geçmişten neşet eden bir toplumun birbirine sokulması da herhalde oldukça olağan ve doğal olayların en başında sayılabilir.

Gelgelelim, Van depremi bahsinde, sosyal medya olarak bilinen iletişim ve etkileşim araçlarını kullanan ne idüğü belirsiz birkaç kişinin, yine motivasyonu bilinemez bir anlamsızlıkla başlattığı ve insan olmaklığa katiyetle yakışıksız "oh olsuncu" yaklaşımlarını nereye sıkıştırabileceğimi bilemiyorum. Veya bu yaklaşım, insanın olduğu herhangi bir yerlere sıkışabilir mi? onu da kestirmek o kadar güç ki!

Bu acı olay kapsamında, insanın doğa karşısındaki acziyeti ve bunun biraz daha yanına sıvışan, insanı yaşatmakla ödevli kişi ve/veya kurum/kuruluşların yetersizlikleri ve beceriksizlikleri, insani değerlerden azıcık nasiplenenler için zaten oldukça ağır kavrayışlar doğurmaktadır. Bir de bunlar ardından ve üzerinden güya politik göndermeler arayan tiplerin türeyebilmesi, bulanıklaşan zihinlere tam bir akıl tutulması veya krizi yaşatıyor. Diyecek fazla söz kalmıyor geriye, dile pelesenk dualardan başkaca...

Bu toplum, nasıl oldu da bu kadar fazla parçaya bir anda bölünebildi? sorusuna verilecek yanıtlar, son on yılın birikintileri ile kısıtlanamaz elbette. Bunun böyle olması da son on yılın politika yapıcılarını asla temize çıkarmaz. Ancak en acı hallerinde, birbirinin koynuna art niyetsiz sokulan fertlerden müteşekkil bir toplumdan, "diğerinin ölümüne tef çalıp oynayacak" hale gelebilen hastalıklı kitlelerin nasıl türetildiğini, başta, Osmanlı'nın ardından yeni toplum tasarımını bihakkın gerçekleştirememiş olan ve toplumun bu süreçteki tedrici gelişmesine mani olan her kim mevcut ise, onlara sormak gerekiyor. Sonra sonra, her dönem siyasetçinin şemsiyesi haline gelen "dış güçler" meselesine belki bir ufak gönderme yapılabilir. Öte yandan bir başka iddia olarak da kamplara bölünmüş memleket insanının, içinde bulunduğu herhangi bir kampın başındaki kişilerin de bu vebalden, bu sorumluluktan pay alması elzem!

Ne buraya serpiştirilen düşünceler, ne de daha ötesinde ileri sürülebilecek gerekçeler, kardeşinin ölümüyle mutlu olan hastalıklı bünyeleri anlamayı sağlayacak bir bakış açısı sağlayabilir. Bu dönemde ortaya çıkıp hangi karanlık, hangi kuytu düşünceden beslendikleri belli olmayan bu insanların, bir doğal felaket ardından meydana gelen can kayıpları ile diğer zayiatları, hele böyle bir çağda, ortaçağ düşünce sistemine çok daha uygun "kan davası" karşılıklılığı ile rasyonalize etmeye çabalamalarını anlamak olası değilse de nihayet başlıkta mezkur soruyu yeniden gündeme taşımak gerekir: Bize nereye?

Zaten adamakıllı bir toplum olmayı becerememiş ve yıllardır bunun sancılı süreçleri içerisinde bir yeni doğan acemiliği ile çırpınıp duran bu toplum, bundan sonrasına "kardeşinin ölümüne sevinen" hastalıklı fertleri ile nasıl devam edebilecek? Politikacıların, bundan önce bilim insanlarının ve sivil toplumu örgütlemeye çabalayanların üzerinde çokça kafa yorması gereken bir sorunsal bu! Zira eğer bu soruya tatmin eder ve gerçekten çözüm olan bir yanıt bulamazsak, adına bahar denilerek baharın da kirlenmesine neden olunan Arap toplumunu etkisi altına almış girdaba, gün gelir bizim de kapılıp gidemeyeceğimizin garantisini kim verebilir? Düşüncesi bile insanı rahatsız eden bu durumu arzu edebilecek - malum şemsiye olarak- "dış güçler", kendi gerçekliklerinde, şimdilerde güçlü bir şekilde ortaya çıkan bu zayıf yanımızı, amaçları doğrultusunda kullanmazlar mı?

Sorular, mutlaka başka soruları doğuracaktır elbet. Sorular soruların yanında, kendi açlıklarını da giderecek yanıtlara muhtaçtır, iş ki, doğru yanıtlar bulunabilsin... Bu yanıtları bulmak ve uygun şekilde toplumu belki de yeniden tasarlamak ve bu işin mühendisliği ile alakadar olmak, işbu toplumun ve onun sahip olduğu her ne var ise onun, gelecek kuşaklara aktarılmasına kapı aralayacaktır. Değilse bugün eli kılıç tutan (toplumu idare eden) herhangi bir kimsenin, gelecekteki kendisine başı dik ve alnı ak söyleyebileceği bırakalım tek bir  cümleyi kelime bile kalmayacaktır.

Sözün özü; ölüm insan için en acı ve asla geri döndürülmesi olası olmayan bir gerçeklik. Hele ki bir insanın ölümü için, gözlerin yaşlarıyla söyleyebileceğinden başkaca kelime bulmak ve nihayet anlamlı cümleler üretebilmek olası değil! Hal böyle iken, birbirinin koynundan doğan bir toplumun fertleri olarak birbirimizin acılarına, kederlerine ve can yangınlarına lütfen saygı gösterelim ve sahip çıkalım. Şunu da asla aklımızdan çıkarmayalım ki;
 
"Yel gider, sel gider ve hatta eller de gider, gene biz birbirimize kalırız."



NOT:
Bu itibarla Van ilimizde meydana gelen depremde yaşamını kaybeden koyundaşlarıma, Yüce Mevla'dan rahmet, yaralılarımıza acil şifa dilerim. Enkaz altlarında yaşama tutunmaya çabalayan koyundaşlarımın da Yüce Mevla yardımcısı olsun, onları merhametiyle kuşatsın. Milletimizin bir bütün olarak başı sağolsun!