Portofino

Zihnimi boşaltabilseydim okuyucu (şimdi burada sana ya da size mi demeliyim işte her neyse ben sana diyerek samimiyetten yanayım) sana okuman için güzel cümleler kurmaya çalışacaktım.


Ama olmuyor. Olamıyor. Zihnimin en ücra yerlerine kadar yerleşmiş karanlıklar, dilimi aydınlatmama, gönlümü aydınlatmama izin vermiyor okuyucu.


Yazabilmenin erdemini, karanlıklar ile boğuşurken yitiriyorum. Gücüm kalmıyor kaleme dokunmaya, kağıda sarılmaya. Ya da teknolojinin diliyle klavyemi tıkırdatmaya, monitörünün parlaklığında gözlerimi kamaştırmaya.


Şairlerin şiirleri ya da öykücülerin öyküleri hep bir arınma, hep bir özgürlük hep bir kazanılmış savaş demek benim için. Zira kendimden biliyorum ki onlar da yaşamışlardır yazamama zorluluğu, zihinlerinin içinden çıkamama kaybedişini. Ama açık bir kapı, bir pencere hiç olmadı bir bacadan kendilerini kendilerinden çıkarıp, bugün okurken "tam da beni anlatmış ya" dediğimiz cümleleri kurabilmişler, kafiyeleri peşi sıra dizivermişlerdir.


İşte onlardan birisinin bir şiirini okumanızı isteyeceğim sayın okuyucu.
Zira benden yana okunabilecek, okutulabilecek bir şeyler yok bu ara.
Saygıyla selam ederim.

Buyurun;

Eski avluda


bir çiçek açtığında
bir eski avluda
diyor ki;
çalıda sarı bir çiğdemim ben
ve senin çok eski bir cümlen.

sen otursan, gitmemiş ki! olsan
ben sana bir eski endülüs avlusu
istersen serin bir portofino getirsem
ya da yedigöllerin yedisini birden.

bir çiçek açtığında
bir eski avluda
diyor ki;
her şey çok eksik ve neredeyse yok gibiyken
buldum buluşturdum kendime geldim
tek eksik sensin! incecik, çilli bir dille
sen de gelsen.
ben sana kırmızı kiremitli bir çatı
begonviller ve bir mavi kapı
ve illa amansız bir avlu getirsem.

dünya soğur, akşam serinlerken,
benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.

kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim,
ve işte en geniş cümlem:

içimi açtım sana.
içini açmak için.

Birhan KESKİN
Bu makale 475 kez okundu